او جام  صافي  بود  نوشيدند

او  قرص ناني  بود  خوردند

  او  جامه ي  سرخ  و سپيد كوليان  بود

  پوسيدگي هاي  رداشان را

 با  تكه هايش  خوب پوشاندند

  او بي ترازو  سوي  تو آمد

 اي  پايتخت  قرن  خون آلود

 اي زخمي  سردي

با او  چه كردي...؟؟؟

 

 تا نگاه....

 يك اشاره  راه  بود!

و من  در آستانه شكستم

  درها كه  بسته شد

  چهار انگشتم  در جيغ لولا ها گم  شد

حالا ...

 فلم سياه  درد  را مي چرخانم

 دفتر  را به عمق  خاطره  مي كاوم

  تا گوري  براي  نگاهت بگشايم ...!!!

 

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٩:٤٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ آذر ،۱۳۸۳