پاييز

                     چشم تو را

                     مثل برگ آورد

روي  دست هايم  انداخت

           و من با اشاره هاي باران رفتم

           تا انگشتانم  را زير برگ ها  پنهان كنم...

 

از  تمام كوچه هاي  شب كه بگذري

         يك ستاره  نيست

         تا خيال كني

         در آسمان

نشانه اي  از  آن توست

 

گل مي كاري

                 آب توي  حلقش  مي ريزي

آفتاب  بر صورتش  مي پاشي

                انگشتانت  را در طرح  نوازشي  دورش  مي پيچي

و با صدايت

               پرندگان  آواز  را بر پيشاني اش  پرواز مي دهي

قلب  گل  از  باور زندگي  رنگ  مي گيرد

               گلدان را توي   ايوان مي گذاري

 و باد

               رنگ  گل  را مي برد...!

 

 سلام...

          اي اجاره نشين تابستان

            زود مهلت  تمام مي شود

              و تو بايد  به خانه ي  پاييز  كوچ  كني

                من حرف پرنده  را نمي  فهمم  ديگر

                 مگر نه  اين كه پرواز بر فراز  عشق ممنوع است

              پس  فانوس  را براي  چه مي خواستي ؟؟؟

      آسمان  تاريك تر از آن است

كه بالهاي  گمشده  را پيدا كني...!

 

                                مگر از زندگي  چه مي خواست  ؟

                  جز شانه ي مردي  براي  تحمل اشك هايش ؟

     همه آسوده  بخوابند

او از جاده هاي  نامهربان  گذشت 

                 و هيچ مردي   ندانست

                                 از گريه  تا گناه

                                      چه قدر فاصله ست...

 

                  شمع مرده

 پشت اين  نقاب  خنده    ، ديگري ست

                 شمع  مرده  اي

كه  گل نكرده   آتش  سرش

                 پشت اين نقاب شاد

مطيع دربند

                دو چشم سرد خفته است

كه  از دريچه  ها

                تو را صدا نمي كند

پشت اين نقاب صورتي

                آدمي  مرده است

و هيچ  كس  نديده است

               يا شكسته است

و راه  گوش ها بسته  بوده است...

 

غروب...

                        غروب  در چشمان  تو بود

                        وقتي  به دريا فرو مي رفتي

 اكنون  منم

 طلوع بيهودگي...!

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٩ آذر ،۱۳۸۳