عمری ای مسافرهميشگی

همدم روزای خوب سادگی

                      پر تو يه سايه بون بود واسه من

                      تو جهنم بزرگ زندگی

ای صميمی تر از آسمون و باد

تو چرا اسم منو بردی ز  ياد

                        باز داره صدای خوندنت می ياد

                        قفس تنگ دلم تو رو می خواد

تويی که نقش اميد و توی چشم من می کاشتی

تويی که عطر نمت رو روی شاخه ها می ذاشتی

عمری ای مسافر هميشگی

مرده اون روزای خوب سادگی

                   حالا که به شهر قلبم نمی يای

                   واسه من راهی نداره زندگی

حالا اين منم که بی تو.......پر پروازم شکسته........                            

                           پر پروازم شکسته............!

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ۱۱:٥٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۸ دی ،۱۳۸۳