سلام تنهاترينها...

                        شهادت هشتمين امام معصوم حضرت رضا (ع) رو به کليه دوستان

                            و شيعيان تسليت عرض ميکنم. 

                                                                 

امام على بن موسى الرضا(عليه السلام) بنا به نقل كلينى و شيخ مفيد 

    در يازدهم ذيقعده سال 148 هـ ق در مدينه منوره تولد يافت.         

           پدرش موسى بن جعفر(عليه السلام) و مادرش نجمه خاتون بود.     

   بزنطى گويد امام جواد مى فرمود حق تعالى پدرم  را به«رضا» مسمى

 گردانيد براى اينكه او پسنديده خدا بود در آسمان و پسنديده رسول و  

 ائمه اطهار بود در زمين و همه از او خوشنود بودند و او را         

 براى امامت پسنديدند. كنيه امام هشتم، ابوالحسن مى باشد و آن حضرت

 را ابوالحسن الثانى مى گويند.  مشهورترين لقب او رضا و القاب و

 عناوين ديگرى نيز مانند صابر، فاضل، وفى، رضى و... براى آن

 حضرت نقل شده است.                                                 
از اولين روزهاى سال 202 هجرى قمرى كه بدن مطهر هشتمين امام معصوم

 حضرت رضا(ع) در باغ حميد بن قحطبه طايى به خاك سپرده شد و به عنوان

 مرقد آن امام رئوف، شناخته گرديد، اين مكان، محل رفت و آمد ارادتمندان 

 و علاقمندان آن حضرت شد و نام قبلى اين سرزمين كه به "طوس" معروف بود،

 به مرور زمان تغيير  يافت و به "مشهد الرضا(ع)" شهرت گرفت، يعنى   

 مكانى كه حضرت على بن موسى الرضا(ع) در آن به شهادت رسيدند. بارگاه 

  منوّر امام رضا (ع) در طول تاريخ، بارها مورد مرمت و بازسازى          

 قرار گرفته و سلاطين گوناگون در زمان خلافت خويش به سليقه ها و بر          

 اساس اعتقادات خود، اقدامات متفاوتى داشته اند كه در بخش تاريخچه          

ابنيه حرم مطهر مى توانيد چگونگى روند تاريخى بنا را ملاحظه فرماييد.       

امام هشتم 35 سال در حيات پدر بزرگوارش زندگانى كرد كه قسمت اعظم        

 آن در دوره هارون الرشيد بود و پدرش در حبس هارون بود. گاهى در زندان    

 بغداد و گاهى در زندان بصره عمر مباركش مى گذشت. امام رضا اين ظلم ها     

 را مى ديد و سر بر زانو غم نهاده و نمى توانست به كسى اظهار دارد. روزگار  

 رضا بسيار شبيه به روزگار پدران او بود كه يك سر آن به على بن ابيطالب   

 و طرف ديگرش متصل به ائمه اطهار(عليهم السلام) بود                                                                                 
 از زمان شهادت پدرش، امام موسى كاظم (ع)، در رجب سال 183،
تا سال 

    203 هجرى، به مدت بيست سال. آن حضرت در سن 35 سالگى به امامت رسيد.

  آخر ماه صفر سال 203 هجرى به وسيله زهرى كه مأمون عباسى در خراسان 

 به آن‏ حضرت خورانيد. حضرت رضا (ع) در هنگام شهادتش، 55 ساله  بود.

                                برخى سال شهادت آن حضرت را سال 205 و برخى 201                 هجرى دانسته ‏اند   پس از شهادت امام، مامون به منظور فريب دادن

 دوستداران علويان دستور داد پيكر مبارك امام را در بقعه هارونيه كنار قبر

 پدرش واقع در باغ  حميدبن قحطبه طائى والى خراسان دفن كردند.

 و از آن تاريخ بقعه هارونيه تحت‏ الشعاع قبر مطهر حضرت رضاعليه ‏السلام

 قرار گرفت و اين بارگاه كه اكنون به آستان قدس رضوى معروف است

«مشهد الرضا» ناميده شد.                              

        سخنان امام رضا (ع)                                                             

 

                                                        تزاوَرُوا تحـابـوا و تصـافحُـوا و لا تحـاشمـوا 
                                           به دیدن یكدیگر روید تا یكدیگر را دوست داشته باشید

                                            و دست یكدیگر را بفشارید و به هم خشم نگیرید.

 

                                      لا یسْتَكْمِلُ عَبْدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَكُونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ:

                                     اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسْنُ التَّقْدیرِ فِى الْمَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا.
                                         هیچ بنده ‏اى حقیقت ایمانش را كامل نمى ‏كند مگر این كه در

                                    او سه خصلت باشد: دین‏ شناسى، تدبر نیكو در زندگى، و شكیبایى

                                                           در مصیبت‏ها و بلاها.

                                       

                                                         مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق رضَى الله

                                                                           منه بالقَلیل مِنَ العَمل
                                                    هر كـس به رزق و روزى كم از خدا راضى باشد، خداونداز

                                                     عمل  كم او راضى خواهد بود.

                                     دوست هر انسانى عقل اوست، و دشمن هر انسانى، نادانى اوست.

                                    عبادت به زیادی نماز و روزه نیست، همانا به زیادی تفکر در آثار خداوند است.

 

                                                             

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٢:٢۳ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ فروردین ،۱۳۸٤