ذهنت را خسته نكن. بگذار تا آفتاب فردا ذهنت را روشن كند.

                                 امشب فكرت را بسپار به سياهي، سردي و نمناكي موجودي كه

                                   خورشيدِ فردا را خواهد زاييد. به شب با تمام سردي و بي روحی

                                ظاهرش. با تمام تاريكي و ناپيداييش. بگذار اين شب بشويد هر

                                 آنچه درذهنت ساخته اي تا خورشيد فردا(اگر كه ابرها نامردي نكنند)

                                  روي ذهنت با خطي خوانا و زيبا بنويسد آنچه بايد بنويسد. بنويسد

                              كه زندگي زيباست و گاهي آدمها تبديل مي شوند به وسيله اي براي

                        آزمودن بندگان ديگرخدا. گاهي آدمها تبديل مي شوند به ... به قرباني.

بگذار بنويسد.....

                               اين خورشيد همه اين چيزهاي زيبا را و بگذار قبل از رسيدن به

                              قتلگاهش و قبل از قرباني شدنش به دست همان شبِ زاينده اش

                            هر آنچه زيبا و دوست داشتني است برذهنت حك كند. نگو كه

                        بيهوده است نوشتن همه اينها. گر چه شب باز هم محوشان

                            خواهد كرد اما نوشتنشان بيهوده نيست. گرچه روز تازه با خود

                              تفكر تازه مي آورد و آفتاب دوباره هر آنچه در ذهنت نوشته بود

                            تجديد مي كند. بگذار اين شب آرام آرام نفوذ كند در ذهنت.

                               بگذار خستگي فكر كردن، اين همه فكر كردن را از تو بگيرد.

                          خودت را بسپار به نوازش اين شب كه او هم مثل تو خسته است.

                    خسته است و شرمنده از گناهان ابناء بشر .

                                خستگي‌ات را، خستگي مفرط ذهنت را از انديشيدن، تلاش كردن

                          و جنگيدن چون سربازي بي سلاح اما از جان گذشته بسپار

                             به همه ستارگاني كه در شب براي ديدنت، فقط براي ديدن تو

                                   مي آيند. به خنده هايشان هم وقعي نگذار.

مگر آدمها نخنديدند به تو؟

                                  بگذارهمه بخندند و خوش باشند. غم را براي تو و براي معدودی

                                   نوشته اند شايد، اما نه.... اين تنهاييت را كه در اين چند گاه با قيمت

                         گزاف به دست آورده اي با جان و دل محافظت كن. بگذار

                               شب در تو نفوذ كند تا در آستانه سحر، خورشيد لذتي نامحدود به

                             تو ببخشد. همچون فرو كردن تن در آب سرد و سپس سپردنش

                                 به گرماي آب گرم.. همه آنچه از آدمها ديدي در روز، از ياد ببر.

                                اين چند ساعت شب را در آرامش سپري كن كه نيرويي براي پذيرفتن

                        نامردمي ها و خنجرزدنهای

                پسران آدم و دختران حوا در روز بعد را داشته باشی.

                         ذهنت را خالي كن از اين همه فكر. ذهنت را خالي كن از

                            انديشيدن به مشكلات همه دنيا. ذهنت را خالي كن از همه چیز

                               و بخواب. اشك نريز. كافي است. صبح كه بيدار شوي خورشيد

                             چشمان پف كرده ات را خواهد ديد و آنگاه بايد گريه خورشيد

                              را هم ببيني. پس اشك نريز. اشكهايت در آغوش شب، شب را

                                   نيز به گريه مي اندازد. خودت را به آغوش اوبسپاروآرام بو بكش.

                            حس مي كني؟ بوي لذيذي است. نم، سرما، تاريكي و بي خبري.

                                 دستهايت را دور شب حلقه نكن. بگذار او تو را در آغوش بكشد.

                                   بگذار يكبار هم كه شده تكيه كني بر كسي. بگذار يكبار هم كه شده

         نگران نباشي كه: «پس مرا چه كسي بايد مراقبت كند؟»

                                شب تنها موجودي است كه مي تواني بدون ترس ازهرگونه كج فهمی

                                 و تهمتي، تهمت ضعيف بودن، خودت را در آغوشش رها كني و

                           براي چند ساعت بي خبري را تجربه كني. براي چند ساعت

                                   عميق نفس بكشي. بو بكشي و اينبار لذتي را تجربه كني كه هيچگاه

                            فرصتش را ندادي به خودت.حتي لحظه اي ترديدنكن كه اين شب

                                به محض بالا آمدن خورشيد و به محض حضور سحرگاه تو را

                          از ياد خواهد برد و تو هيچگاه او را بسته و وابسته خودت

                                نخواهي كرد اگر كه نگراني ات فقط همين است. اگر فقط همين

          است كه... مي دانم نيست.

                           خورشيد فردا كه بالا بيايدهمه اينهاازيادت خواهد رفت...می فهمی!!!

                                خورشيد فردا دوباره زندگي را وآدمها را به تو بازمي گرداند...

     نگران نباش!

                                  تو را از تنهاييت بيرون مي كشد و مي افكندت در آغوش زندگي...

مطمئن باش!

                                آرام در كنار اين شب دراز بكش...اگه ضرر کردی با من...

                                 غنيمت بشمارش كه ديگرهيچگاه موجودي را نخواهي يافت كه تو را

                                اينگونه به چشم يك انسان بنگرد. همه تو را به چشم يك مرد مي بينند.

                             همه خستگي ات را بده به او تا فردا ذهنت آزاد و چابك چون كودكي پر

                             شوربازهم درون نگرانت را بپوشاند تا كسی نيانديشد كه خسته اي.

                              تا همه بدانند كه تو خودت راه را برگزيده اي و تا همه تفاوت خستگی

                            را با نااميدي بفهمند كه تواگر خسته اي ولي هيچگاه نااميدنبوده اي.

                              اين شب تورا درآغوش خويش خواهد فشرد. سربسپاربه او وريه هايت

                         را پركن ازخنكي. نخواهي يافت انساني را كه اينگونه تورا درآغوش بكشد.

                 نخواهي يافت...

              صدايم را مي شنوي؟

                 «آري. اما نمي توانم.»

                              و لحظه اي بعد درآرامش شب در خلسه بودي. حتي شب هم ديگر

                       مي ترسد ازدرآغوش كشيدنت. تو بازهم به مرزشب رسيدي.

                        حالا ديگرشب منع دارد ازدرآغوش گرفتنت.

                     چرا؟

                                              اين تقدير توست...

                          

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ۳:٢٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٧ اردیبهشت ،۱۳۸٤