سلام تنهاترينها

روز مادر رو به همه شما تبريک می گم.اميدوارم امروز تونسته

باشيم به نحوی از زحمات بی دريغ مادرانمون تشکر کنيم...

هممون می دونيم که هيچ هديه ای نميتونه جای يک ذره از

محبت مادر رو بگيره ولی امروز با يک هديه کوچيک به مادرمون نشون می ديم

که شما در يادمون هستيد و هرگز فراموشتون نمی کنيم...

ولی بچه ها سعی کنيم هميشه يادشون باشيم، نه اينکه وقتی پير شدند ديگه

حتی نگاهشون هم نکنيم...اينو بدونيم که هيچکسی نمی تونه

 جای مادر رو بگيره حتی همسر، چون توی بحرانی ترين شرايط فقط و فقط

مادرِ که به دادمون ميرسه...امروز سعی کنيم به جای دادن هديه،غرورمونو

بشکنيم و رو در روش وايسيم و بی پرده بهش بگيم:

                                          « مادر خيلی دوسِت دارم...خيلی »

اونوقته که طعم واقعی دوست داشتن رو حس ميکنيم...اينو بايد

بدونيم که فقط دعای خير پدر و مادرِ که سعادت و خوشبختی رو برامون به ارمغان مياره...

اين شعرمو تقديم می کنم به عزيزترين کسم که بهش بگم دوستش دارم...

 

توی چشمای سياهت هنوزم گريه اسيرِ

                   زير رگبار نگاهت، هر نفس بُغضی می ميره

هنوزم نگات چه زيباست، واسه اين هميشه مُرده

                   زير آماج اميدت، ميشه غوطه مرد خسته

وقتی آفتاب وجودت، به زمين قلبِ من می تابه

                  مزُدايه هر چی سمه، می ميرانه هر چی هَمّه

نهالای مُرده قلبم، می کنن کمکم جوانه

                 و چشای اشکبارت ضامن رشد نهاله 

و رفاقت زبانت صبر، به من هديه مياره

                 و تو جاده های قلبت، پل مهر برام می سازه 

تو هجوم وحشی غم، تو شبای تار و تيره

                زير طاق گيسوانت می سازم من آشيانه

و به زير چتر موهات، توی بارون شررها

              پيکرم همش نهانه، خلاصه دنيای مهرت،دلمو کرده احاطه...

                                                               و چه ملموس نگاهت....

 

           

                      

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٧:٢۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ امرداد ،۱۳۸۳