بغض گلويم را فشرده بود.

                     چشمهايم ازخواندن خسته شده بود.

                                             دلم چيزي مي خواست كه آرامم كند.

                                                                         مثلا يك نوشيدني در نهايت تلخي.

               چندين برابر هميشه قهوه در ليوان ريختم

                             و آب جوش هم رويش. روي تختم كز كردم.

                                            كف دستهايم را دور ليوان حلقه كردم

                                                                     و آرام آرام شروع كردم به خوردن.

هی به خودم می گم بی خيال...اماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا...

             

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ اردیبهشت ،۱۳۸٤