قلبم ادامه خواهد داد ...

             نه آسمانی ؛ نه پری ؛ اهل همين حوالی ام

                                                                 ولی هميشه تا هنوز غريب اين اهالی ام

             چنان سکوت کرده ام که مردمان اين ديار

                                                                     گمانشان رفته که من آدمکی سفالی ام

            هنوز روی سر من علامت سؤال توست

                                                           چگونه اشکای چشات کرده زخويش خالی ام؟

                 شنيده ام صدای تو مرا به خويش خوانده است

                                                               نگو... نگو که تا ابد اسير خوش خيالی ام

          اگر چه بی ستاره از ضيافت تو رفته ام

                                                             ازتوچه پنهان که هنوزراهی ودستِ خالی ام

                       من با زمان می پژمرم ولی چه خوب مانده است !

                                                                       شاخه گل مريم تو کنار خردسالی ام

            کاربه دستم می دهد خاطره های کودکی

                                                             بغض به ما نيامده ... اين شده خوب حالی ام

                                

تنها هنگامی حقيقتی را می پذيريم که نخست در ژرفای

 روحمان انکارش کرده باشيم.

                                      پائولو کوئليو

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٦:٢۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ خرداد ،۱۳۸٤