به نام يگانه هميشه تواناي مهربان

چند سال پيش در جريان بازي هاي پارالمپيك ( المپيك معلولين )

 در شهر سياتل آمريكا 9 نفر از شركت كنندگان دو100متر پشت خط

آغاز مسابقه قرار گرفتند.

همه اين 9 نفر افرادي بودند كه ما آنها را عقب مانده ذهني و جسمي

مي خوانيم. آنها با شنيدن صداي تپانچه حركت كردند. بديهي است كه

 آنها هرگز قادر به دويدن با سرعت نبودند و حتي نمي توانستند

 به سرعت قدم بردارند بلكه هر يك به نوبه خود با تلاش فراوان

 مي كوشيد تا مسير مسابقه را طي كرده و برنده مدال پارالمپيك شود.

ناگهان در بين راه مچ پاي يكي از شركت كنندگان پيچ خورد .

 اين دختر يكي دو تا غلت روي زمين خورد و به گريه افتاد.

هشت نفر ديگر صداي گريه او را شنيدند ، آنها ايستادند، سپس

 همه به عقب بازگشتند و به طرف او رفتند.

يكي از آنها كه مبتلا به سندروم داون(عقب ماندگي شديد

 جسمي و رواني) بود، خم شد و دختر گريان را بوسيد و

 گفت : اين دردت رو تسكين ميده .

سپس هر 9 نفر بازو در بازوي هم انداختند و خود را قدم زنان

 به خط پايان رساندند.

در واقع همه آنها اول شدند. تمام جمعيت ورزشگاه به پا

 خواستند و 10 دقيقه براي آنها كف زدند.

 

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٤