شدم خسته از اين زندون پر درد           ديگه آفتاب اميدم

                                 گشته هی سرد

من آن محبوسه زندان خويشم             هميشه در غم و

                                اندوه و ريشم 

به تنهايی انيسم من به رسوايی جليس    به اين دلبسته و

                               آن بسته با ريس 

من از آيينه ها هم ناله دارم              من از تقدير خود

                               هم  شرمسارم

من از بارون خدا هم ناگرانم           من از اشک چشَم هم

                               مويه دارم

چه گويم هر که با من يار شد زخم دلم شد    به بخت نازم چه

                             مرگی حائلم شد

و محکومم به اينکه بی گناهم        و جرم يوسف و

                              دارد نگاهم

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٦:۳۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ شهریور ،۱۳۸۳