ناباورانه...!

              در حضور سنگين نبودنت

                                            آرام به را افتادم...

 باورم نمی شد.......که اينگونه پاسخم را بدهی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 نمی دانم سوز سرما بود يا سوز دلم

                                      که اينچنين چشمانم را

                      تر کرده بود...

 ديگر حتی پرندگان گريان         ـ از شرمشان ـ

                     به کنارم نيامدند...

              و تنها دورادور؛ دنبالم می کردند... 

 چرا رهايم کردی؟؟؟؟؟؟؟؟؟    ـ اين را به تک ديواری گفتم‌ـ

              که صورتم را غرق بوسه ای دردآور کرده بود....

                                      و من با مشت

                                       آنرا می زدم...

 نگاه غريبانه ای به من کرد... هيچ نگفت...

 می دانی!

        هيچگاه اينقدرسرما مرا نمی سوزاند

         هيچگاه اينقدر باران خيسم نمی کرد

          هيچگاه اينقدر از باد متنفر نبوده ام              عجيب است،

                                                          عجيب...!!!

 نمی دانم!

      چرا اينقدر چاله های آب زير پايم می رفتند...

 نمی دانم!

      چرا اينقدر مردم به من تنه می زدند...

 نمی دانم!

     چرا اينقدر ماشينها؛ برايم بوق می زدند...

 کفشهای خيسم       ـ ملتمسانه ـ          مرا

                                          نگاه می کردند

                                      و من همچنان می رفتم...

               تا...

   ابرها از گريستن خسته شدند...

                                    اکنون که باد، قاصدکم

                                     را بی هيچ پيامی برده

                                                می روم...

 می روم...

     تا آغوش درختان را....من جاودانه بسازم

                                                می روم...  

 

 

      

                     

  

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ۱٢:٢۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٩ شهریور ،۱۳۸۳