سلام تنهاترينها

۲-۳ روز بود که نبودم...يعنی قالبم به هم ريخته بود و امروز درستش کردم...

قرار بود هر روز مطلب بنويسم ولی شرمنده همتون شدم...اين شعرمو هديه می کنم به

روی گلتون............

آرزو می کنيم برای ظهور حضرتش...

  

انتظارت مو سفيدم کرده است

                                        چشمهايت نا اميدم کرده است

اين همه دور از تو بودن خوب نيست

                                       طاقت من طاقت ايوب نيست

من اميد ديدنت را داشتم

                                     حسرت خنديدنت را داشتم

انتظار تو برام خوشوقت بود

                                      دست تو در دست من خوشبخت بود

تو بيائی شعرهايم مال توست

                                    چشمهايم تا ابد دنبال توست

من الان مثل پرنده در قفس

                                   مثل مرد خسته گشتم بی نفس

کوچه بن بست شدم من بی عبور

                                  مثل مرده کودکی من سوت و کور

قطره بارانی که تنها و غريب

                                 دل به دريا بستم و خوردم فريب

همنشين باد وحشی ، موج عزا

                                گه حضيض و گه به بالا بی روا

سيليِ باد و فشار موج آب

                               چون گل پرپر شدم من بی سياب

حالا می دونم چرا

                              دار مکافات می کشم ای خدا

نبايد تک و تنها بشی

                             دل به عشق و واله و شيدا بشی

جرم من يک قطره بودن بيش نيست

                             توی دنيا دل شکستن ريش نيست

زين زمانه بی خيال بايد شدن

                             بين بودن يا نبودن آن شدن

مجری قانون ياساها بشيم

                            مقتدامون چنگيز و فرعون کنيم

بشکنيم آئينه عصر و که گفت

                           نيکی و مهر و وفا باشد نخست

قلبها بايد که سنگ و يخ شدن

                           جای مهر کينه براشون اُخ شدن

چشمها آئينه های دق شدن

                            صدق و راستی در نگاهها شق شدن

بوسه لبها بسان نيشِ مار

                           جای گلها در خيابان تيغ و خار

عصر کينه،نفرت و ننگ و ريا

                           اندرونی کرده اند در سينه ها

جای کفتر در قفسها کرکس است 

                           جايِ بردها باخت و پيروزی، شکست

ديگه هديه جای گل خار گل است

                          مرز بين عشق و اميد بی پل است

ريشه انسانيت را کنده اند از بيخ و بُن

                          قايقِ عشق و اميد و زندگی کردند سُخُن

استخوان اغنيا در عصر ما بين گُله

                         بعد مرگ هم سهم ما خاک وگِله...

 

 

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٩:۳٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ امرداد ،۱۳۸۳