اگر رنجورم،ولی خواهم ماند،خواهم گفت،خواهم خواند....

                                          اگر چه گلها نباشند...!

 اميد را خواهم ساخت، اگر چه رفته است، گلها را خواهم شکفت

                                          اگر چه پژمرده اند...! 

 خواهم ماند، اگر چه بی سامانم، مهر را خواهم ساخت، اگر چه

                                         از بوی دلفريبش اثری نيست...!

 و من سرکرده، سر خواهم کرد، پيش می روم تا بيابم

                                          راهی نمانده است...!

 در دوردست حيات را می بينم، و حال گلها را، حتی پرندگان هم

                                          درين سمت می خوانند...!

 گويی درختان نيز لبخند می زنند، گويی آسمان آبی ترست

                                         و من همچنان می روم، ميروم...!

 بالاترها؛ شقايقها را می بينم، عشق را می بينم، راه را باز هم

                                        با قدمهای بلند دنبال می کنم...!

 با شوق قدم بر ميدارم، ميروم، ميروم، باز هم ميروم، و حال

                                         چيزی را می بينم ...!

 بله! نوريست؛ می درخشد، پيش می روم...از آنسوی،

                                        نوری منعکس می شود...!

 دستانم می لرزد، بازش خواهم کرد، گويی تمام وجود مرا

                                         به آنسوی می کشاند...!

 و چه نوری! گويی در ميان خورشيدم، پيش می روم، به 

                                         آسمان نگاه می کنم...!

 خورشيد لبخند می زند، پرندگان جمع شدند، تمام گلها 

                                         شکوفا شدند...!

 چه روزيست...پيش رويم زورقی بر زمين می افتد، نگاهی می کنم آنور

                                        نور مرا در بر می گيرد...!  

 می خوانم، با تمام نيرويم؛ می خوانم...( خدا، خدا، تنها اميدی تو

                                        خدا؛ تمام نورها... خدا...!)

 و حال ديگر فارغ از خيال، چيزی را احساس نمی کنم...

                                        جز درخشندگی نام تو...!!!

   

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٤:٤٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ مهر ،۱۳۸۳