وقتی با پای پياده، دل تو جاده ها می ناله

                  غم و غصه هامم تک تک با خودم تنها می زاره

می رم اون دورا که هيچکس، حرفی از غمم ندونه

                   تازيانه های باد هم، غصه منو ندونه

حتی رگبار ترانه اشکمو يادم نياره

                   کل بار غربتم رو می گذارم روی شانه

می روم تا بی نهايت، تا که جاده ای نباشه

                   تا که نفرت و بهانه ، توی زندگيم نباشه

ديگه خسته گشته اين دل، از بس اين مسير رو رفته

                   حتی اون طاقت ايوب،  پيش من هم کم مياره

سيلی دست زمونه، زخم خنجر کنايه

                   بغض سرد سينه ام هم مثل دار وحشيانه

حتی اون چشای غمبار، گونه های گودی رفته

                   لبای خشک و ترکدار، صورت سرد و شکسته

 دست به دست و همگنانه

                   واسه پوسيدن ريشم، قلبم و رفتند نشانه

ديگه هيچکی يار من نيست، جز يه مرگ جاودانه

                   فقط اون سکوت تنهاست، دلم و کرده ستاره

چی می شد به مثل يک خار، تک و تنها در بيابان

                   يا که ماهی می شدم من، توی تُنگ  که بی امانه

به اميد اينکه ديگه، تک و تنها شده ام من

                  دل به هيچکی نمی بستم، ليلی وار و عاشقانه

حتی واسه اشک چشمم، تاب موندنش تموم شد

                   ديگه بارون خدا هم ، پيش اشکم بی قراره

ديگه چکه چکه می رم، ديگه تکه تکه می رم

                  ديگه خار و تيغ راه هم، به پاهام اثر نداره

ديگه عادی شده راهم، ديگه مرده اون نگاهم

                  حتی بارون اميد هم، به من عکسش و می باره

حتی توی بی نهايت، ديگه من جايی ندارم

                   دست بی رحم زمانه، منو کرده صيد يه باره

                                                    تنها

  
نویسنده : علی بيگ... ; ساعت ٥:٥۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳ مهر ،۱۳۸۳